Como funcionan os grupos sanguíneos?

Se ben todo o mundo sabe que, por exemplo a un paciente con sangue do tipo A, non se lle pode dar sangue do tipo B, non todos saben a que se debe isto.

A sangue humana posúe unhas células chamadas anticorpos, capaces de reaccionar con outras células dos glóbulos vermellos chamadas antíxenos producindo aglutinación.

Estos anticorpos son os responsables desa incompatibilidade que nombrabamos antes. Dito isto, a explicación das relacións entre os tipos de sangue é a seguinte:

A sangue de tipo AB non ten ningún anticorpo, polo cal, non producirá reaccións antíxeno-anticorpo con ningún outro tipo de sngue, por isto pode recibir calqueira clase.

A sangue de tipo 0 posúe anticorpos contra os antíxenos de A e de B, polo que non pode recibilas, pero non ten antíxenos propios polo que non reaccionará con ningún anticorpo, o que provoca que o tipo 0 poda ser doado a calqueira persoa que posúa calquer outro tipo, tanto A, como B, como AB, e por suposto 0.

En canto a A e B, teñen antíxenos diferentes que reaccionan cos anticorpos da outra, por iso son incompatibles.

Ademais disto, hai que ter en conta o factor Rh, é dicir se está presente ou non (A+ ; A-). No caso de que esté presente, só poderá doar a un tipo de sangue compatible que tamén o posúa. Se non o ten, pode doar a calqueira outra clase compatible, independientemente de que posúa Rh ou non.

Iste é o motivo de que o 0- sexa coñecido como o doante universal, pois é o tipo de sangue que ningún outro rexeita producindo aglutinación.

En resumo:

Os grupos sanguíneos

O descubrimento dos grupos sanguíneos ten a súa especial relevancia sobre todo á hora de realizar transfusións de sangue, para saber se o paciente a rexeitará ou non.

Este importante logro foi conseguido polo doutor Karl Landsteiner, ao cal lle foi concedido o premio Nobel de Fisioloxía ou Mediciña no ano 1930 precisamente por ista innovación.

Ao redor do ano 1901, cando o doutor Landsteiner traballaba na Universidade de Viena, comezou os seus experimentos coa xenética da sangue humana. Foi así cando descubríu que, nalgúns casos, ao mezclar sangue de persoas distintas, os glóbulos vermellos agrupábanse formando grumos visibles. Comparando os resultados do comportamento destas células en varias mostras de sangue, chegou á conclusión de que se podían clasificar en 3 tipos distintos: A, B e 0.

Dous anos máis tarde, dous dos seus discípulos descubriron un cuarto grupo ao que denominaron AB.

Xa en 1940 xunto con Alexander Salomon Wiener descubríu outro antíxeno nos glóbulos vermellos ao que chamou Rh debido a que se descubríu grazas á sangue dun mono chamado macaco Rhesus.

A importancia deste descubrimento é que, se unha nai é Rh- (é dicir, non ten o factor Rh) ten un fillo que sí o ten, é dicir, Rh+, este pode producir a xeración de anticorpos contra o Rh por parte da nai. Isto ten consecuencias graves en caso de que volva a quedar embarazada e o novo fillo tamén sexa Rh+, porque eses anticorpos poderían atacalo provocando a súa morte.

A circulación sanguínea

Malia ter un previo coñecemento sobre os vasos sanguíneos e a crenza de que estes podían transportar os nutrintes por todo o corpo, non foi ata 1628, coa chegada do médico inglés William Harvey, cando se aportou por primeira vez unha descrición acertada do funcionamento do sistema circulatorio.

Harvey comezou a desarrollar os seus estudos no ano 1616 pero non os publicaria ata pasados 12 anos do comezo do seu traballo. Os resultados foron presentados na obra chamada Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis in Animalibus destruindo así o modelo anterior establecido por Claudio Galeno.